ད་ལྟ་ཕྱིར་དྲན་བྱེད་དུས། རྨི་ལམ་དེའི་དོན་རྐྱེན་གཙོ་བོ་དེ་ལས་གཞན་ཕལ་མོ་ཆེ་དྲན་འཛིན་ལས་ཡལ་ཟིན་འདུག རྨི་ལམ་དེ་ཇི་ལྟར་འགོ་ཚུགས་པའང་བརྗོད་མི་ཐུབ། ངའི་སེམས་སུ་བསྡད་ཡོད་པ་ནི་ང་རང་གྲོགས་པ་གཉིས་(ད་ལྟ་སུ་ཡིན་དྲན་མི་ཐུབ།)དང་ལྷན་དུ་༧རྒྱལ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་གཟིམ་ཆུང་དུ་འདུག་ཅིང་། རིན་པོ་ཆེས་ཐུགས་བརྩེ་ཆེན་པོས་ངེད་གསུམ་ལ་ཟས་རིགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྣེ་ལན་གནང་གཞིན་འདུག གཟིམ་ཆུང་དུ་སྐུ་འཁོར་གཞན་སུ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པར་རིན་པོ་ཆེ་ཁོང་སྐུ་ངོ་མས་ངེད་གསུམ་ཤིན་ཏུ་ཐུགས་བརྩེ་བརྩེས་ཞལ་ལག་སྩོལ་བཞིན་མཆིས། 

ང་ཚོ་ཁོང་གི་བྱམས་བརྩེ་དང་ཞལ་ལག་གིས་ཡོངས་སུ་ཚིམས་ནས་ཁོང་གི་གཟིམ་ཁང་ནས་འཐོན་ཁར། ང་རང་ཁོང་གི་སྐུ་གམ་དུ་བཅར་ནས་ང་ལ་སྒྱུར་འདོད་པའི་དེབ་གཉིས་འདུག་པ་ལས་གང་ཞིག་བདམས་ནས་བསྒྱུར་ན་བཟང་བ་ཡོད་པའི་བཀའ་འདྲི་ཞུས་པར། ཁོང་གིས་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡང་མེད་པར“མུ་ཏིག”ཅེས་པའི་བརྩམས་སྒྲུང་དེ་བསྒྱུར་ན་ལེགས་ཞེས་གསུངས། གཞན་དེ་ནི་ངས་དེང་སྐབས་ཀློག་མུས་སུ་ཡོད་པའི་<<བོད་དུ་བསྐྱལ་བའི་ལོ་གསུམ།>>ཞེས་པ་དེ་རེད། ངོ་མ་ཉེ་བའི་ཉིན་འདི་དག་ལ་ང་རང་དེབ་སྤུས་ལེགས་འདི་གཉིས་ལས་གང་ཞིག་སྒྱུར་དགོས་མ་ཤེས་པར་སུམ་ཉིའི་དྲ་བར་ཚུད་ནས་བསྡད་ཡོད། 

ཉོ་ཆ་བརྒྱབས་ཚར་ནས་ཁྱིམ་དུ་ལོག་བཞིན་པའི་ཚེ། ངས་རྨི་ལམ་དེ་རིན་པོ་ཆེའི་ལུང་བསྟན་ལ་གོ་ན་མི་འགྲིག་པ་གང་ཡང་མེད་པ་རྟོགས་ཤིང་། དངོས་གནས་རྟགས་མཚན་ཞིག་ཡིན་སྲིད་བསམས། 

གང་ལྟར་རྨི་ལམ་དེ་བྱུང་རྗེས། ངས་དེབ་རྩ་ཆེན་དེ་གཉིས་ལས་གང་ཞིག་སྔོན་དུ་སྒྱུར་བའི་ཐག་བཅད་ཟིན—དེ་ནི་<<མུ་ཏིག>>རེད། ད་ནི་དངོས་སུ་ལས་ལ་འཇུག་རྒྱུ་ལས་ལྷག་མེད། 

24 March 2019

This morning when I was on my way to Kushalnagar to buy some medicine for my baby’s cold, I once again found myself thinking about the dream I had two nights ago. And I tried to arrange the order of the events in my head so that I could write them down more cohesively.

​Now as I try to recall it, most of the details have already slipped out of my memory—only the gist of it remains. I can’t even tell how it all had started. All I can remember is that I was with two friends (I can’t tell who now) in the audience room of His Holiness the Dalai Lama. He was kindly offering us all sorts of delicacies. There wasn’t any attendant in the room and Rinpoche himself was offering us food with so much love and affection.

​When we were about to leave, fully satisfied with the food and his loving-kindness, I moved closer to Rinpoche’s feet. I asked him which of the two books that I have in my mind I should translate. To which, he said, without the slightest doubt, it would be more beneficial to translate 'The Pearl’ by John Steinbeck. The other book is 'Three Years in Tibet’ by Ekai Kawaguchi, which I am currently reading.

​Recently, I have been struggling to decide which of these two great books to translate into Tibetan.

​Commuting back to home after shopping, I suddenly realised that the dream could be some sort of revelation and that it could could be a sign.

​Anyhow, after the dream I have made up my mind—it’s The Pearl. What’s left now is to actually undertake the demanding task.

<<མུ་ཏིག>>བོད་ཡིག་ཏུ་སྒྱུར་བར་མཐུན་སྦྱོར་རོགས་རམ་གནང་འདོད་ན། འབྲེལ་ཐག་འདི་ལ་གཟིགས་རོགས།